شمارش معکوس برای خداحافظی با بی دستاورد ترین مدیر تاریخ ورزش اسلامشهر

به گزارش سپیده نیوز، 26 مرداد 1401 بود که در میان مدیریت یکدست سوپرانقلابی اسلامشهر، جوانی بی تجربه که تنها مدت کوتاهی از استخدامش می گذشت و به واسطه همان اتصال به شبکه سوپر انقلابی ها، روزهای اندکی هم سرپرست اداره ورزش شهرستان مجاور بود، به یکباره به عنوان سرپرست اداره ورزش اسلامشهر معرفی شد.

در آن روزگار که کلید عمده ی تغییرات به دفتر نماینده بومی مجلس متصل بود و فرماندار وقت هم بی اجازه و هماهنگی کاری نمی کرد، «سید صادق صالحی» با پیشینه ورزشی پدرش توانست از دیوار متزلزل مدیریت دولت کوتاه مرحوم رئیسی بالا برود.

مثل همه ی مدیران دولت مرحوم رئیسی، او هم با تغییر دولت یک دفعه تغییر اتمسفر پیدا کرد و حالش دگرگون شد.

در دوران چهارساله مدیریت آقای صالحی، از نظر عمرانی و زیرساختی اماکن دولتی، نه تنها آجر روی آجر نیامد، بلکه تنها پروژه عمرانی ورزشی به ادعای خودشان فقط موفق شد از پیشرفت ده درصدی به پیشرفت اندکی بیشتر برسد. همچنان اسکلت اولیه و عکس و تمام!

ورزشگاه هفت هزار نفری هم به نابودی کامل کشیده شد و در مقابل دیدگان همین مدیران،‌بخش عمده دارایی ها و اقلام داخل آن نیز به سرقت رفت و بر خاکستر نشست.

بعدها توان شخصی مدیران مجموعه طبیعت، از سد مدیران کج تاب ورزشی عبور کرد و با اجاره این مجموعه آن را با هزینه دهها میلیاردی شخصی احیا کرد. در همین مدت که طبیعت آماده بود آنجا را تحویل بگیرد،‌ خیلی ها تلاش می کردند این فضا را تحویل تیم های دیگر بدهند اما آنها آماده ی این سرمایه گذاری و هزینه نبودند. یعنی این دستاورد صرفا مختص خود باشگاه طبیعت است نه هیچ شخصی!

در همین دوران بود که تعداد قابل توجهی از اماکن ورزشی دولتی بدون طی کردن مراحل مزایده در اختیار رفقای اداری او قرار گرفت و همچنان کسی نمی داند گردش مالی واقعی این ورزشگاه ها چقدر بوده و هست؟ در آنها چه کاری می شود؟ چه کسی می رود، چه کسی می آید و …. .

او در این سالها به صورت مداوم با عملکرد و دستاوردهای شهرداری اسلامشهر در توسعه سرانه های ورزشی عکس و فیلم منتشر کرد و در آخرین مستند سفارشی که همزمان با تغییر مدیرکل وارد فضای مجازی ساخت، حتی کمی جلوتر رفت. تا جایی که حالا خود شهردار اسلامشهر هم شک دارد که آیا شهرداری آن همه سرانه ورزشی را ساخته یا شخص آقای صالحی!

داستان همینجا تمام نشد. آتش بزرگی که در دل هیئت های ورزشی افتاد هم دستاورد مشعشع آقای صالحی بود. هرچه آدم انتخاباتی و کاندیدای پول خرج کن شورایی بود آمد وسط میدان و مثل یک تکه گوشت قربانی یک هیئت ورزشی را برداشت. حتی وقتی به اجبار قانون، همه مجبور به استعفا شدند ، باز هم آن کاندیداهای پول خرج کن پشت پرده ی هیئت ها مشغول تبلیغات بودند.

کمی بعد تر، در وانفسای تلاش حامیان دولت آقای پزشکیان، رویکرد انتخاب رؤسای هیئت ها هم عوض شد. اینبار به جای کاندیداها، طرفداران دولت و نزدیکان به کانون قدرت به صدر توجه صالحی آمدند.

تنها تغییر مفید در هیئت های ورزشی همزمان با آقای صالحی،‌ انتصاب شاهین موسوی، قهرمان اسلامشهری در صدر هیئت بوکس بود که آن هم آقای صالحی هیچ نقشی نداشت و محصول دعوای مبارک رئیس هیئت استان و اسلامشهر بود!

البته عملکرد آقای صالحی به همینجا ختم نشد. او با دستاورد همه گزارش و عکس تولید کرد و به مسئولان بالادستی و دیگران هم انعکاس داد. با این که اطلاع دقیقی از جزئیات مهمترین باشگاه ورزشی اسلامشهر یعنی آکادمی میهن نداشت و آنچنان سری به تمرین های آنان نمی زد و روزشکاران و قهرمانانش را نمی شناخت، اما از هیچ فرصتی برای تولید عکس و دستاورد عقب نشینی نمی کرد.

اوضاع اداری مدیریت ورزش اسلامشهر هم در این چهار سال آشفته بود. از دعواهای اخلاقی و شخصی و ایجاد مشکلات و بحران ها برای پرسنل بگیرید تا تبعید های بی دلیل و هزینه کرد ها و نورچشمی سازی ها و امثال این، همه در یک مقال نمی گنجد.

حالا اما وزارت ورزش تصمیم خودش را گرفته و احتمالا تلاش های آقای صالحی و انگشت شمار وامدارانش به جایی نخواهد رسید. حالا دیگر نه سفارش و توصیه و نه حتی فشار و هزینه کردن نمی تواند مانع از روی کار آمدن یک مدیر جوان، تحصیلکرده و بی حاشیه شود.

کاش آقای فرماندار همچنان با شهامت پای این تغییر بایستد تا «اسماعیل نباتی» مدیر جوان و شایسته اسلامشهری که در حال گذراندن مرحله دفاع از رساله دکتری خود در دانشگاه تهران است، بتواند به عنوان یک مدیر بومی بی حاشیه و باتجربه کار خود را اغاز کند.

ای کاش می شد پرده ها را کنار زد و بداخلاقی ها و سنگ اندازی ها را کمی بلند تر فریاد کشید.تصور کنید کار این ملک و مملکت به جایی رسیده که برای به دست آوردن یا حفظ صندلی، هر اتفاقی ممکن است تجربه شود. آخ که چقدر تاریخ اسلامشهر از این زخم های باز نشده زیاد دارد