آقای اداره ورزش!اگر مهمانی ها تمام شد به داد ورزش و ورزشکاران اسلامشهر برسید

قصه کمی تلخ است اما باید گفت.
بعد از آنکه بالاخره حضور کم فروغ و بسیار کم‌اثر رئیس پیشین اداره ورزش به حلقوم مدیران رسید و با هشدارها از خواب غفلت بیدار شدند،‌مدیرکل کله سحر رئیس قبلی را کنار گذاشت تا به خواست ورزشی ها و دغدغه‌مندان اسلامشهر لبیک بگوید.
اما نتیجه همه را حیرت زده کرد!
کسی را برای سکانداری اداره ورزش اسلامشهر فرستادند که حتی از برخی کارمندان همین اداره هم رزومه کم بار تری داشت.
اول گفتند او قرار است سرپرست باشد اما کم‌کم طوری روغن کاری کردند که رئیس ماندن این آدم سن و سال دار هم چفت و بست بشود.
این اما تمام تلخی قصه نبود!
او با این همه سن و سال و در سراشیبی سالهای منتهی به بازنشستگی با وجود کمبود رزومه ریاست، حتی رزومه تجربه کارشناسی موثر ورزشی قابل دفاعی هم ندارد.
در شهرستانی که پر از قهرمان جهانی و المپیکی و آسیایی و چندین مربی بزرگ است، کسی سکان اداره ورزش را گرفته که واقعا در حد و اندازه مدیریت یک دهکده ورزشی هم نیست.
این غصه ها و تلخی ها زمانی بالا می زند که بفهمید در یک ماه بعد از ورودش به اسلامشهر هنوز مشغول مهمان بازی و دید و بازدید است!
نه اینکه فکر کنید کسی خاطرخواه و عاشق دیدار اوست! کارمندان برای هر روز عده زیادی را دعوت می کنند،‌حضرت آقای رئیس که خسته و کوفته از راه دور خانه اش به اسلامشهر می‌رسد یکی یکی یا گروه گروه با آنها دیدار می کند و یک مشت حرف تکراری و کهنه و بی خاصیت می زند، میوه و چای می خورند و میروند!
تنها فرقش با رئیس قبلی این است که دیگر از حکم ها و عکس های به درد نخور خبری نیست! زیر بغل کسی هم هندوانه کال داده نمی شود. اما خروجی هم به دست نمی آید!
رئیس جدید که از شمال شرقی ترین نقطه استان تهران با این سن و سال هر روز خودش را تا اسلامشهر می کشد،‌ احتمالا هنوز ورودی و خروجی های شهرستان را نمی شناسد! بعید نیست حتی یک سرچ ساده هم نکرده باشد تا بفهمد کت تن کیست و با چه شهرستان پر گوهری طرف است!
خلاصه این که کلاه بزرگی که با تحمیل مدیر به اصطلاح بومی قبلی سر ورزش اسلامشهر رفته بود، حالا با این کلاه گشاد تر تکمیل شد.
یعنی آن فاجعه ای که در دولت مرحوم رئیسی با نصب آن مدیر قبلی با تحمیل اطرافیان آقای نماینده مجلس و فرماندار وقت شروع شده بود،‌حالا در دولت پزشکیان دو برابر شده … .
آقایان مدیران ارشد ورزش جمهوری اسلامی ایران!
به خدا خجالت دارد شهر قهرمانان که در همه رده‌های مسابقات این مملکت و آسیا و جهان و حتی چند مورد المپیک،‌ورزشکار و مربی درخشان دارد، یک رئیس اداره ورزشی داشته باشد که نه رزومه قابل دفاع داشته باشد نه حال داشته باشد! به خدا این ها به درد مدیریت یک تیم محلی یا مدرسه‌ای هم نمی‌خوردند چه برسد ورزش شهرقهرمانان.

ما یقینا سکوت نمی کنیم،‌حتی اگر ورزشکاران و مربیان اسلامشهری از روی حیا و یا احتیاط و مصلحت اندیشی های همیشگی سکوت کنند و خودشان را به آن در بزنند باز هم ما سکوت نمی کنیم. یا این کشتی پرتلاطم را به ساحل امن می رسانید و کار را دست یک مدیر جوان،‌کاربلد،‌باعرضه و با انگیزه می دهید یا باید روش های بهتر برای رساندن صدای این شهرستان پیش بگیریم. الحمدلله نماینده‌ای هم در مجلس نداریم که دست به دامنش شویم. باید صدای خودمان را بلند تر کنیم. 

یادداشت: اکبر کریمی