احضار خبرنگار؛ رسم تلخ تکرار شونده در اسلامشهر

سپیده نیوز | اکبر کریمی :

دیشب قبل از خواب گشتی در فضای مجازی می زدم که در جایی خواندم ظاهرا یکی از خبرنگاران اسلامشهری احضار و بازداشت‌ شده است. خواب از سرم پرید.

البته با کمی تحقیق مشخص شد بازداشت به معنی مرسوم درکار نبوده اما به شکلی که توقع نمی رفت در پلیس امنیت چند ساعتی حضور داشته است.

این تجربه تازه ای برای من روزنامه نگار اسلامشهری نیست. اتفاقی که طی بیست و شش سال فعالیتم، علی الدوام تقریبا هر سال به تعداد و اشکال مختلف برایم تکرار می شود. صحنه ای که گاه از این تلخ تر هم شده و تجربه آن در روح و روان امثال من رسوب کرده است.

همکار ما، حسین رشیدی، خبرنگاری که روز گذشته احضار شده احتمالا اتهامش طبق معمول “تشویش اذهان عمومی” بوده در حالی که شنیده ام مهمترین دلیل و بهانه این احضار فقط یک پیام چند خطی در پیام رسان ایرانی “ویراستی” بوده است که می گوید بیش از ده روز پیش منتشر شده و ساعتی بعد در همان روز حذف کرده است.

پیامی که ظاهرا مهمترین دلیل احضار این خبرنگار است

حالا او مانده و اتهامی عجیب و البته پرونده ای برای یک دست نوشته چند خطی که خیلی روشن نیست اذهان چه کسانی را مشوش کرده است!ا

صلآ نمی خواهم مسئولان دستگاه ها و نهادهای اسلامشهر را به خویشتنداری و پاسخگویی دعوت کنم. این درخواست‌ها انقدر دور از شان مدیران تراز این سرزمین است که از گفتنش ابا دارم. اما خواسته ام از دستگاه قضایی و شخص آقای اژه ای، منصوب رهبری و متولی دستگاه مهم قضایی است.

کاش آقای اژه ای روزی یکبار بخشنامه ای به همه مقامات قضایی کشور بزنند و دستور بدهند تا جایگاه و شأن، مسند ارجمند قضا را صرف تربیت و هدایت همین انگشت شمار فعالان رسانه ای دلسوز و غیروابسته صرف نکنند.

حیف نیست امضای مقامات قضایی شهرستان‌ها در جایی که می تواند انحراف، فساد و جریان آلوده را قیچی کند، صرف احضار فعالان رسانه ای شود ؟ آن هم فقط زمانی که یا یک سوال ساده پرسیده اند یا حداکثر نقدی معمولی بر یک عملکرد وارد کرده اند.

به باور من، تلخ ترین اتفاق در این زمینه وقتی رخ می دهد که دادستان بخواهد به عنوان مدعی العموم وارد اینگونه پرونده ها شود. یعنی توان قانونی و جایگاه والایی که انتظار می رود صرف توسعه عدالت و مبارزه با فساد شود، در کانال برخورد با رسانه هایی جاری شود که عمده اتهام آنها یک سوء برداشت سلیقه ای است.

ناگفته روشن است هر کسی در هر موقعیتی باید پاسخگوی عملکرد خود باشد. مخصوصا فعالان رسانه ای که مخاطب دارند و صدایشان کم و بیش به مردم می رسد. اما وقتی پای سلیقه و تفاوت در برداشتها به میان می آید داستان عوض می شود.

شاید متولیان قضایی ادعا کنند که طبق قانون هر شکایتی را باید رسیدگی کنند. هر پرونده ای را باید به جریان بیاندازند. این درست است اما ما اهالی رسانه دیگر متوجه شده ایم چه شکایتی روال عادی دارد. از رفتار ضابط ملتفت می شویم پرونده در چه اتمسفری شکل گرفته است.

در کشوری که به معنی واقعی هیچ نهاد مدنی و صنفی برای حمایت از اهالی رسانه وجود ندارد و تشکل های موجود هم یا زیادی نمایشی و تشریفاتی شده اند و یا زیادی توهم نظارتی و هدایت به خود گرفته اند، تنها نقطه امید رسانه ای ها، نگرش عمیق دستگاه قضایی بوده و هست. کاش بشود به این نگرش ارزشمند امید بست.

من با حسین رشیدی همکار خبرنگارم هم فکر و عقیده نیستم. و این اصلا اهمیتی ندارد.باور دارم برخورد این شکلی با اهالی رسانه از هر عقیده و مشی رفتاری واقعا هیچ ضرورتی ندارد. شاید مدیران این کشور استعداد جذب نداشته باشند ولی کاش حداقل اینهمه دافعه هم ایجاد نکنند.